„Pejzaż trwa, ale jednocześnie nieustannie kruszy się, rozpada, jakby niebo i powietrze chciały go rozetrzeć w palcach. To są szczeliny, rysy, pęknięcia i nieustanne ciążenie materii, która pragnie pozbyć się formy, zaznać odpoczynku i powrócić do czasów, gdy kształty jeszcze nie istniały"

Andrzej Stasiuk

Centralnym pojęciem pracy jest zapis – próba uchwycenia tego, co nietrwałe i zmienne. Zapis staje się tu śladem świadomości przemijania materii oraz kruchości pamięci, która jest procesem selekcji i przekształceń. Podobnie działa czas, który odciska się w materii i zmienia jej powierzchnię. Cykl porusza się między cielesnością a duchowością. Ciało, podatne na czas, zużycie i zmianę, jest zarówno granicą oddzielającą nas od innych, jak i źródłem doświadczenia. Praca sytuuje się pomiędzy tym, co materialne i cielesne, a tym, co wewnętrzne i nieuchwytne.

"The landscape endures, yet at the same time it crumbles and disintegrates, as if the sky and air wished to grind it between their fingers. These are fissures, scratches, cracks and the relentless gravity of matter that longs to shed its form, to rest and return to the time before shapes existed."

Andrzej Stasiuk

The central concept is the record – an attempt to capture what is impermanent and changeable. The record becomes a trace of the awareness of matter's passing and the fragility of memory, which is itself a process of selection and transformation. Time acts in the same way, leaving its mark on matter and altering its surface. The cycle moves between corporeality and spirituality. The body – subject to time, wear and change – is both the boundary separating us from others and the source of all experience. The work situates itself in the space between the material and the corporeal, and what is inner and elusive.

Pretekstem do powstania pracy stały się szklane artefakty znalezione w lesie. Cykl stanowi próbę rekonstrukcji kształtu kieliszka na podstawie zachowanych fragmentów: stopki oraz odciętej szklanej czapy. Punktem wyjścia jest tu brak, ślad i potrzeba odtworzenia nieistniejącej już całości. Uzupełnieniem pracy są mosiężne i drewniane obiekty, w których podejmowane jest poszukiwanie utraconej formy naczynia.

The work was prompted by glass artefacts found in a forest. The cycle is an attempt to reconstruct the shape of a glass from its preserved fragments: the base and a severed glass cap. The starting point is absence – a trace and the need to restore a whole that no longer exists. The cycle is complemented by brass and wooden objects in which the search for the vessel's lost form is pursued.

Praca stanowi kontynuację eksploracji tematu lęku oraz próby jego oswojenia za pomocą form rzeźbiarskich. Tym razem skupia się jednak na uważności i świadomym odbieraniu rzeczywistości.

Instalacja złożona z dziewięciu form koncentruje się na dźwięku pojedynczej kropli wody, multiplikowanym i nakładającym się na siebie w nieregularnych odstępach.

Lęk, który wcześniej był przytłaczający, zostaje tu zaopiekowany i poddany kontroli. Praca nawiązuje do doświadczenia przeciekającego dachu, w którym narastające kapanie wody wywołuje niepokój i strach przed przelaniem się naczyń podstawionych w celu jej zebrania. W tej realizacji doświadczenie to zostaje przekształcone w sytuację kontrolowaną i oswojoną, dającą możliwość wyciszenia.

The work is a continuation of the exploration of anxiety and the attempt to domesticate it through sculptural forms – this time focused on mindfulness and the conscious reception of reality.

The installation, composed of nine forms, concentrates on the sound of a single water drop, multiplied and layering upon itself at irregular intervals.

Anxiety, which was previously overwhelming, is here tended to and brought under control. The work draws on the experience of a leaking roof, in which the growing drip of water provokes unease and fear of the vessels placed beneath it overflowing. In this realisation, that experience is transformed into something controlled and tamed – offering the possibility of stillness.

Praca odwołuje się do pamięci, jako zapisu struktur zmieniającej się z wiekiem skóry człowieka. Jest podróżą przez różne media, gdzie wyjściem jest zapis formą gipsową, a kolejne próby anektują takie media jak papier i szkło. To liryczny zapis pamięci szukający prawdy i akceptacji procesu starzenia się. W procesie poszukiwań rozwiązań rzeźbiarskich autor uwzględnia szacunek i wzruszenie. Modelem jest jego babcia.

The work draws on memory as a record of the changing structures of human skin as it ages. It is a journey through various media: the starting point is a plaster cast, and subsequent attempts annex such media as paper and glass. A lyrical record of memory seeking truth and an acceptance of the ageing process. In the search for sculptural solutions, the artist brings reverence and tenderness. The model is his grandmother.

„Alarmy stoją na ulicach jak ołtarze przed którymi zwracamy się z błaganiem do bogini nieszczęście."

Walter Benjamin

Cisza. Od tego zawsze się zaczyna. Zatrzymanie czasoprzestrzeni na ułamki sekund, szum, pozorna jasność umysłu. Pozorna, bo jak można wiedzieć co robić w obliczu końca. Nawet mojego, małego wewnętrznego, w którym wszystko jednocześnie umiera i ożywa, zatrzymuje się w nieskończoności powtórzeń i braku jakiejkolwiek sprawczości.

Poprzez interpretację różnorodnych aspektów lęku, od jego wpływu na percepcję świata po mechanizmy obronne, praca artystyczna stawia sobie za cel eksplorację ludzkiej psychiki w kontekście nieustannego napięcia między potrzebą ochrony a pragnieniem przezwyciężenia. Pragnę uwypuklić, jak lęk zmienia nasze spojrzenie na rzeczywistość, jak wpływa na nasze działania i reakcje, jak również jakie konsekwencje niesie za sobą jego ignorowanie czy tłumienie.

↗ film dokumentacyjny

"Alarms stand in the streets like altars before which we turn with supplications to the goddess of misfortune."

Walter Benjamin

Silence. That is always where it begins. A suspension of spacetime for fractions of a second, a hum, an apparent clarity of mind. Apparent – because how can one know what to do in the face of an end. Even one's own, small and internal, in which everything simultaneously dies and comes back to life, halting in an infinity of repetitions and the absence of any agency.

Through the interpretation of the various aspects of anxiety – from its influence on the perception of the world to defence mechanisms – this artistic work sets itself the goal of exploring the human psyche in the context of the constant tension between the need for protection and the desire to overcome. To illuminate how anxiety changes our view of reality, how it shapes our actions and reactions, and what consequences its suppression or denial may carry.

↗ documentation film

Instalacja jest ucieleśnieniem współczesnego bóstwa ciała. Jednocześnie uwielbianym i ograniczanym, idealnym, a jednak pełnym pęknięć. Obelisk nawiązuje do Światowida, patrząc na cztery strony świata staje się uniwersalnym manifestem cielesności.

The installation is an embodiment of the contemporary deity of the body – simultaneously worshipped and constrained, ideal and yet full of cracks. The obelisk references Światowid; looking out in all four directions of the world, it becomes a universal manifesto of corporeality.

Rzeźba łączy dwa kontrastujące materiały – masywne transparentne szkło oraz jednolity lekki papier. Pomimo różnic obiekty mają spójne struktury. Szklana forma, niczym sprasowane włókna papieru, została stworzona poprzez stopienie ze sobą dziesiątek równolegle ułożonych szklanych płytek.

The sculpture brings together two contrasting materials – massive, transparent glass and uniform, lightweight paper. Despite their differences, the objects share coherent internal structures. The glass form, much like compressed individual paper fibres, was created by fusing dozens of parallel glass tiles.